สวัสดีค่ะเพื่อนๆ เรามาพบกันอีกแล้วหลังจากห่างกันไปนานนะค่ะ

วันนี้เราจะเสนอนิทานชาดกเรื่อง " ฆ่ายุง" จะเป็นยังไงลองไปอ่านดูกันนะค่ะ รับรองอ่านแล้วสนุกค่ะ

ในสมัยหนึ่ง พระพุทธเจ้าเมื่อเสด็จจาริกไปในหมู่ชนชาวมคธ ทรงปรารภพวกชาวบ้านที่เป็นคนพาลในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ได้ตรัสอดีตนิทานมาสาธกว่า ว่า ว่า ว่า ...

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพ่อค้าชาวเมืองพาราณสีคนหนึ่ง ไปค้าขายที่แคว้นกาสี(กาสีดำหรอ^_^) ในระหว่างทำการค้าขายที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ได้เห็นนายช่างไม้หัวล้านคนหนึ่งกำลังถากไม้อยู่ ในขณะนั้นยุงได้มาจับที่หัวของเขา(ไม่ใช่ยุงมาเกาะหรอจ๊ะ)

เขาจึงเรียกลูกชายที่นั่งเล่นอยู่ใกล้ๆว่า
" ไอ้หนู ยุงมันกัดหัวพ่อ เจ้าจงฆ่ามันเสีย "

ลูกบอกว่า
" พ่อ อยู่นิ่งๆนะ ผมจะฆ่ามัน ด้วยการตบครั้งเดียว "

พูดพลางก็เงื้อขวานเล่มใหญ่อันคมกริบ ยืนอยู่ข้างหลังพ่อ แล้วฟันลงบนหัวพ่ออย่างเต็มเหนี่ยว ด้วยคิดว่าจะฆ่ายุง นายช่างไม้ได้ถึงแก่ความตายในที่นั้นเอง (แน่ใจหรือว่าตบ!)

พ่อค้าเห็นเหตุการณ์นั้นแล้ว จึงกล่าวเป็นคาถาว่า
" ศัตรูผู้มีความรู้ประเสริฐกว่า ส่วนมิตรผู้ไร้ปัญญาไม่ประเสริฐเลย
เพราะลูกชายผู้โง่เขลา คิดว่า จักฆ่ายุง กลับผ่าหัวของพ่อเสีย "

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :

ผู้ไม่มีปัญญา ย่อมนำความฉิบหายมาให้

แนะๆๆๆติดใจล่ะสิถึงอ่านมาจนจบเลย

สวัสดีค่ะทุกคน....

เข้าเดือนธันวาคมแล้วนะค่ะ เฮ้อ...เผลอแป๊บเดียวนี้ก็จะปีใหม่อีกแล้วเหรอเนี่ย เร็วจริงๆ

กำหนดส่งงานของการทำบล็อคของพวกเราก็เข้าใกล้มาทุกที แต่ก็ยังไปไม่ถึงไหนกันสักที555 พวกเราทั้ง 6 คนก็พยายามทำกันเต็มที่ค่ะ (ออกแนวขี้เกียจกันบ้างนิดหน่อย) ก็แวะเวียนเข้ามาดูเรื่อยๆ สำหรับใครที่ชอบอ่านนิทานชาดก หรือบังเอิญผ่านเข้ามาแล้วมาคอมเม้นให้พวกเราก็ขอบพระคุณมากนะค่ะ ^^

แต่อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ว่าถ้าพวกเราส่งงานกันเรียบร้อยแล้วเนี่ยจะทิ้งบล็อคให้ล้าง ไม่มีทางเสียหรอก ใครที่มีปัญหาสงสัยเกี่ยวกับเรื่องพระพุทธศาสนาก็ยังคงมาโพสถามกันได้นะค่ะ พวกเราจะพยายามหาข้อมูลมาตอบหรือมาลงให้เรื่อยๆ แม้อาจจะช้านิดหน่อย เนื่องจากการเรียนของพวกเราก็มากมายกันพอสมควร จึงต้องแบ่งเวลาให้เหมาะสมค่ะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บาปเกิดจากความจงใจ

ในสมัยหนึ่งพระพุทธเจ้าประทับอยู่ในวทริการามเมืองโกสัมพี ทรงปรารภพระราหุลเถระ ได้ตรัสอดีตนิทานมาสาธก ว่า...

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว พระโพธิสัตว์เกิดในตระกูลพราหมณ์ตระกูลหนึ่ง หลังจากเรียนจบศิลปวิทยาจากเมืองตักกสิลาแล้ว ได้ออกบวชเป็นฤาษีบำเพ็ญเพียรอยู่ในป่าหิมพานต์ วันหนึ่งพระฤาษีได้สัญจรไปที่บ้านชายแดนหมู่บ้านหนึ่ง คนในหมูบ้านนั้นได้สร้างอาศรมถวาย จึงได้อาศัยอยู่ที่นั้นเรื่อยมา

สมัยนั้น มีนายพรานนกคนหนึ่งในหมู่บ้านนั้น เลี้ยงนกกระทาไว้ตัวหนึ่งเพื่อไว้เป็นนกต่อ ทุกวันนกกระทาก็คิดว่า"เพราะพรานอาศัยเสียงของเรา ทำให้คนได้ตายไปเป็นจำนวนมาก เป็นบาปกรรมของเราหนอ นับแต่นี้ไปเราจะไม่ส่งเสียงร้องละ" นายพรานเมื่อเห็นนกกระทาไม่ร้องก็ใช้ไม้ตีหัว นกกระทากลัวตายจึงร้อง สร้างความทุกข์ลำบากให้แก่มันเป็นอย่างมาก อยู่ต่อมาวันหนึ่ง นายพรานจับนกกระทาได้เต็มกระเช้าแล้ว คิดจะดื่มน้ำไปที่อาศรมของพระฤาษีโพธิสัตว์ วางกรงนกไว้แล้วดื่มน้ำ ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจึงเอนกายผล่อยหลับไป

นกกระทาทราบว่านายพรานหลับ แล้ว จึงถามความสงสัยของตนกับพระฤาษีว่า "พระคุณเจ้าข้าพเจ้าเป็นอยู่สบายได้บริโภคอาหารตามชอบใจ แต่อยู่ในระหว่างอันตราย อยากทราบว่าทางเดินชีวิตของข้าพเจ้าเป็นอย่างไรหนอ?"

พระฤาษีแก้ปัญหานกกระทาว่า "นกกระทาเอ๋ย.. ถ้าใจของเจ้าไม่น้อมไปเพื่อกรรมอันเป็นบาป บาปย่อมไม่แปดเปื้อนเจ้าผู้บริสุทธิ์ใจไม่คิดจะทำบาปกรรมดอก"

นกกระทาถามต่ออีกว่า พระคุณเจ้า นกกระทาจำนวนมากคือญาติของข้าพเจ้า นายพรานอาศัยข้าพเจ้าทำปณาติบาตอยู่ ข้าพเจ้ารังเกียจเรื่องนี้มาก บาปกรรมจะมีถึงแก่ข้าพเจ้าไหมหนอ"

พระฤาษีจึงตอบเป็นคาถาว่า

"ถ้าใจของท่านไม่คิดประทุษร้ายไซร้ กรรมชั่วที่นายพรานอาศัยท่านกระทำแล้ว ย่อมไม่ถูกต้องท่านบาปกรรมย่อมไม่แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ ผู้มีความขวนขวายน้อย"

แล้วก็พูดให้นกกระทาสบายใจว่า "เจ้าไม่มีความจงใจการทำปาณาติบาต บาทกรรมจึงไม่มีแก่เจ้าผู้บริสุทธิ์ดอกนะ" นกกระทาได้ฟังแล้วก็สบายใจนิ่งเงียบอยู่ ฝ่ายนายพรานตื่นนอนแล้วลุกขึ้นไหว้ฤาษีแล้วก็ถือกรงนกกระทากลับบ้านไป

ธรรมะสวัสดีค่ะ....

อ้าว....แค่เริ่มแนะนำบล็อคเท่านั้น วัยรุ่นที่เข้ามาเยี่ยมเยือนพวกเราก็เริ่มง่วงซะแล้ว(หาวด้วย เราเห็นนะ 555) ที่จริงเรื่องพระพุทธศาสนาก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเบื่อขนาดนั้นหรอกค่ะเพื่อนๆ ถ้าเรารู้จักศึกษา และพิจารณาตามนะ ลองดูเนื้อหาในบล็อคนี้ก็ได้ค่ะ เราไม่ว่ากัน แต่ก่อนอื่นเลย....อะแฮ่มๆ

เผื่ออาจารย์เข้ามาดูผลงานของพวกเรานะคะ และขอพูดถึงจุดประสงค์ของการ สร้างบล็อคนี้ขึ้นมา หลักๆเลยก็เพื่อให้วัยรุ่นอย่างพวกเราเนี่ยได้ลองศึกษาเรื่องราวที่เกี่ยวกับพุทธศาสนาดู และเนื่องจากบล็อคปัจจุบันมีผู้ที่สนใจกันอย่างแพร่หลายจึงน่าจะง่ายต่อการเผยแพร่ โดยสื่อที่เราเลือกมาประกอบกับการทำบล็อคคือ....นิทานชาดก ซึ่งทางกลุ่ม บัวชมพู 6 เหล่า (ใครนะช่างสรรหาชื่อ) เห็นตรงกันว่าน่าจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าเบื่อที่สุดแล้วสำหรับวัยรุ่น

แต่อย่างไรก็ตาม...ถึงภาระกิจหลักของพวกเรา คือ การสรรหานิทานชาดกมาให้เพื่อนๆอ่าน แต่เราทุกคนก็ยินดีหาเนื้อหาสาระที่เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาที่เพื่อนๆ ต้องการอ่านมาลงให้นะค่ะ ก็เขามาแล้วอย่าลืมคอมเม้นด้วยนะค่ะ เพราะทุกๆคอมเม้น ก็เหมือนการทำบุญให้พวกเราได้มีคะแนนผ่านวิชาพระพุทธศาสนากันล่ะ สาธุ......

วันนี้ก็นำนิทานชาดกเรื่องแรกมาโพสไว้ก่อนเลย...

สสปัณฑิตชาดก- กระต่ายผู้สละชีวิต